بي عنوان

فكر نكن فراموشت ميكنم

2008-12-19T21:01:00.000-08:00

2008-12-19T20:45:00.000-08:00

سلام. نگفتم ؟ نگفتم تو خانواده ما ارثيه كه بايد بيفتيم بدترين جا !!! شاخ در نمياريد اگر بگويم دوره آموزش را خدمت اساتيد نيروي زميني ارتش عجب شير هستيم همينطور در محضر دوست وهميارعزيزم كه بالا خونه رو هم اجاره داده اند، آن هم در اين زمستان. به خدا قسم اگر تو دنيا از يك احساس متنفر باشم اون سرماست حالا اينكه سرما سرماي عجب شير باشه جاي بسي بحث داره البته اصطلاح سرما كه يه مقدار كم لطفيه در دماي 25- درجه زير صفراونجا در حالت عادي چون فريزر خونمون بايد جلوي سرماي عجب شير لنگ بندازه.خانواده خيلي اصرار ميكنن نرم ولي اين مهران ِ... كه فكر نكنم ديگه وقت كنه اينجا رو بخونه ميخواد بره منم كه از اون دهاتي كمتر نيستم. ولي ... جا داره از همتون خواهش والتماس كنم كه اين بنده حقير را از دعاي خيرتون بي بهره نگذاريد به قول رفسنجاني التماس ..دعا

ولي خارج از بحث شوخي خيلي تشويش دارم از طرفي اگر هم نرم و دو ماه ديگربروم، برام خيلي نا جوره كه يك سال خودمو علاف كرده باشم البته تو فني وآموزشكده خيلي چيزها ياد گرفتم ولي ميخوام سريعتر حتي دوماه هم برام خيلي مهمه ميخوام تو رشته مورد علاقه ام تحصيل كنم يه آرزو هم نيست يه هدفه مطمئنم كه كه دارم به يه جاهايي ميرسم ولي باز داداشم ميگه نرو.يعني يه جوري رفتار ميكنه كه واقعا من ترسيدم اينقدر تا حالا دور و ور من مثل پروانه (الهي كه بميرم) نميگشت واقعا اين كارها ميكنن كه واسه آدم استرس مضاعف ايجاد ميكنن شب سه شنبه جاتون خالي مثل اون موقعها رفتيم يعني منو داداشم ومحمود(دوست دوران دانشگاهش)رفتيم دركه. پايين كه بوديم خبري از برف نبود اما به محض اينكه يه مقدار رفتيم بالا هوا بشدت سرد و بهمراه برف زود رفتيم مثل هميشه گلنار و... فرداش اوديم خونه مامانكم كه ديگه نگو اومد منو دلداري بده بدتر منو متوحش كرد من كه از اونجا چيزي نمي دونم و نميخواهم هم بدونم چون ترجيح ميدم با واقعيت روبرو بشم نه با خيالبافي و يه كلاغ وچهل كلاغ كردن ديگران ولي اون جوري كه مامان سفارش ميكرد برو واسه خودت لباس گرم بخر من تصور كردم سفر قطب جنوب در پيشه واينجوريه اين سه چهار روزه به من غذاهاي جورواجور بست مطمئن شدم كه تو قطب از غذا هم خبري نيست.ميخواستم از همتون خداحافظي كنم بدين وسيله. دوسستون دارم

خدمت सरबजी

2008-12-04T04:53:00.000-08:00

سلام .
اول بگم شايد اين آخرين پيامي باشه كه امسال مي نويسم ! علّت اش رو همتون خوب مي دونيد ولي بگم كه قرار بود زودتراز اينها برم يعني با افشار، ولي اون گند كاري يا بهتر بگم بيسوادي پشت ميز نشينهاي (B)فرهنگ و ارشاد رشت و سهل انگاري خودم دو ماه من رو از افشار عقب انداخت .ولي چه ميشه كرد راستش خودم هم يه سري كارهاي عقب افتاده داشتم كارهاي درسي و آموزشي و پيگيري مسائل حقوقي زمين پدرم من جمله ي اين مسائل بود كه باعث شد زياد روي اين تاخير فكر نكنم .به مهران زنگ زدم كفت كه هنوز از نظام وظيفه براش برگه نيومده براي من هم هنوز نيومده ولي فكر ميكنم مثل افشار دوم بريم نمي دونم بيژن ومحمد و چيكار كردن ولي فكر كنم محمد ميگفت برج 10 مثل من و مهران اعزامه منتها از كرج راستشو بخواهيد خيلي كار ناتموم ديگه دارم ولي از همه ناتموم تر خدمته.كارم لنگشه اگر زودتر رفته بودم حتما الان شركت نفت استخدام يا حداقل پيماني مشغول به كار بودم و در ضمن كار تحصيلم رو به يه جاهايي تو اون رشته اي كه به كارم بخوره ادامه مي دادم نمي دونم چه اتفاقاتي در انتظارمه ولي نه مثل خيلي هاي ديگه از خدمت ميترسم نه دوست دارم بيشتر از اين ازش تفره برم حقيقتش يكم از سرما واهمه دارم اونم دوره آموزشي كه تو سرماي زمستون باشه مخصوصا كه مهران افتاده عجب شير به احتمال قوي چون تاريخ اعزاممون يكيه منم همون عجب شير واي خدا نكنه ولي هيچي معلوم نيست ولي در كل خيلي سرده ***واي يخ زدم*** بهر حال زمستان است و سرما سخت و سوزان است

نفس كز گرمگاه سينه مي آيد برون ابري شود تاريك
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت
مسيحاي جوان مرد اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرداست آي
دمت گرم سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي در بگشاي
منم من ميهمان هر شبت لولي وش مغموم
منم من سنگ تيپا خورده ي رنجور
منم دشنام پست آفرينش،نغمه ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در بگشاي دلتنگم
حريفا ميزبانا ميهمانا ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست مرگي نيست
صدايي گر شنيدي سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه ميگويي بيگه شد سحر شدد بامداد آمد
فريبت مي دهد آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست حريفا گوش سرما برده است اين يادگار سيلي سرد زمستان است

خيلي... باحال بود نه؟ از همون دوران مدرسه باحاش حال ميكردم از شعر هاي اخوان ثالث اينو از همه بيشتر احساساتمو تو خودش گنجونده।بگذريم...بازم معلوم نيست تو ارتش بيفتم يا تو جمع برادران پاچه خوار سپاه يا در جمع به قول خودمون خدمتگذاران نيروي افتضاحي ولي بازم نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم।تو خانواده ما كه هيچ كدوم تو خدمت سابقه شانس كه نه...بهش اعتقاد ندارم نه بابا همون شانس (پارتي)رو نداريم اون از بابام كه تو گارد شاهنشاهي بود اونم از رضا (داداشم) كه بهتون كه گفته بودم خدمت سربازي در تكاوري نيروي زميني بود। باعث بسي بدبختي باشد اگر من هم قرار باشه مثلثشون رو تكميل كنم ولي واهمه اي هم ندارم چون درياي آروم ناخداي قهرمان نميسازه ديگه بقول مامانم اينقدر اونجا بايد بدويي كه ديگه تو خونه اين بالا پايين نپري انرژي تو بگيرن راست هم ميگه تو اين يكي دوساله اينقدر از پله هاي ساختمون با سرعت و چهار تا چهار تا بالا پايين رفتم كه هيچ تو خونه هم پنج تا پله آشپزخونمون رو يكجا ميپرم (شرمنده پاييني ها) ولي نمي توم خودمو كنترل كنم بيش فعالي دارم خلاصه بچه ها از دور همتون رو ميبوسم منو از خودتون بعد از عيد با خبر كنيد چون تا عيد بهم دسترسي نيست نه خونه خودمون هستم نه خونه برادرم و نه گوشي دارم. اس ام اس هم نديد زنگ هم نزنيد. حتي جوك هم نفرستيد!!!

اين لينكها هم در رابطه با خاطرات يكي دو تا آشخور مثل منه خيلي باحاله حتما بخونيد از خنده ميميريد چون وجه كمدي هم داره

१-مجيد خراساني و २-حسين

http://dw-world-od.streamfarm.net/Events/dwelle/sprachkurse

2008-08-22T06:05:00.000-07:00

پاييز مي گويد بهار روزي به پيري ميرسد پاييز مي گويد روزي يك اتفاق زرد انسان را با پايان آشنا مي كند।خدايا فرياد در گلويم مي شكند و سنگ ياد تو لحظات شيشه اي را در هم مي كوبد।ثانيه ها غريبانه مي گذرند و من خالي از واژه ها اما لبريز از تو آرام مي گيرم।خخدايا گاهي مي پندارم دوري از من ، خيلي دور،دورتر ازهمه چيزو همه كس و گاهي فكر مي كنم از دلم بسي به من نزديكتري.پرسشها وآرزوها در هم تنيده اند .چرا يك ماهي قرمزدر حوض پر آب زمان نيستم چرا سنگپاره ها چهره ي زمستان را در هم نمي شكنند چرا شادي ها به دلم كوچ نمي كنند

شايد بداني در حالي كه هيچ وقت به تو نگفته ام كه سالها قبل نيمي از خود را در تالار هاي فرعون گم كرده ام شايد نداني كه در روزگار بي موسي همه ي كليد هايم را درسبد گذاشته ام وبه نيل سپرده ام।دريغا بي توبودندريغا بي تو روييدن در خارزارهاي تغافل।بايد از كرانه هاي روز تو را صدا زد تا آفتاب به رنگ تو بتابد وقتي شب عميق مي شودبايد دل را به سوي ماه پراند.شنبه ها را به حسرت مي بويم و دوست دارم به خاطر ناقوسهايي كه از عمق باد فرياد مي كشند از دوشنبه ها را براي فرار از آرزوهايم به پاي كبوتري عاشق مي بندم وبه سويت رها مي كنم سه شنبه ها را ميدوزم و پرچمي مي كنم تا مقابل تو به اهتزاز در آورم عطر چهار شنبه ها را روي پيراهن جواني ام مي پاشم .در آرزوي آنم كه روزي شايد به نيم نگاهي مرا بنوازي و من از علفهاي بي خانمان بلند تر شوم هميشه وقتي چراغ روز خاموش مي شود و شب در اتاقم بيتوته مي كند با خود مي گويم شايد روزي پروانه هايي كه روي گلهاي صد رنگ آرميده اند عطر تو را برايم به ارمغان بياورند.وقتي آفتاب كم كم از پشت كوههاي سرسبزشرق سر بر مي آورد تو به كجا مي روي ؟ ميروي تا تابشي ديگر را تابان كني ؟ميروي تا سخني ديگر از دلي پر راز و درد چون من بشنوي؟برو برو آنها بسي بيشتر از من منتظر تو هستند.اي كاش مي توانستم نزديك تو باشم روزها به انتظار شب به ياد تو مي نويسم. براي تو شعر مي گويم .براي همسايگانت .براي قايقچه ي آبي تو.اما الا اي تو،چگونه اي و به كجا مي روي ؟ آيا بازگشتي هم هست و اگر هست از كدام راه باز مي گردي چشمانم را به كدام سمت بدوزم .كلبه ي احزانم را به طرف كدامين سو بنا كنم .چشمانم چگونه مرا ياري كنند .نمي دانم چرا از نگاه من اين قدرزيبا تصور مي شوي همه چيز همه كس را به تو نسبت مي دهم و با تو مقايسه مي كنم.نمي دانم در تو چيست . باز هم به ياد سال پيش به حياط مي آيم.به ماه مي نگرم . ماهي در كار نيست ،حالا كم كم زمستان از راه ميرسد و ابرهاي تيره تو را بيشتر در خود پنهان ميكنند و كمتر ميشود تو را ديد.اميد به روزي كه حتي از پشت پنجره هاي رخوت نيز بتوان بهار را ديد و به آن نگريست ،به زيبايي هايش و به صلابت سرسبزي

به صداي سنگي كه انداختي ته چاه گوش كن

2008-08-07T11:08:00.000-07:00

سلام بچه ها دلم واسه همتون تنگ شده اگر هنوزهم اينجا مي آييد خوشحال مي شوم كه بگويم دوست دارم عليرغم آواره ي اين شهر و اون شهر بودن هر كدوممون ببينمتون خدا كنه پاييز نياد،نياد كه نمي شه حداقل به اين زودي ها نياد چون غروب هاش خيلي سوت و كور و دلگيره آدم كه جاي خود داره درختها هم دلگليرن، شايد واسه همينه كه برگ هاشون زرد ميشه ،ميريزه ।اگر دستم به جدايي برسه اونو ازخاطره ها خط ميزنم ،از دل تنگ تموم آدمها از شب و روز خدا خط ميزنم। طاقتم ديگه تموم شده ،ته كشيده مي خواستم بگم دوست دارم ببينمتون هر كجا كه هستيد دلم واستون اينقدر«» شده। تا حالا شده فكر كنيد كه به اين محيط تعلق نداريد و كسي دركتون نكنه؟ ميتونيد بين يه عالمه آدم باشيد وبازاحساس تنهايي كنيد؟ نخواهيد ولي نيتونيد به گذشتتون فكرنكنيد مثلا به خاطرات دوران كودكي و نوجواني وخاطرات دور يا نزديك يا خاطرات مدرسه يا مثلاً ًدانشگاه ।زندگيتون بياد جلوي چشماتون ।من ازاوايل كودكي بگم از شبهاي موشك باران هنوزم خاطرات گنگي دارم كه پاك نميشه ازحال و هواي جنگ و تو كوچه مان بگم كه با تمام بچگي تو ذهنم نقش بسته كه هنوزم رو ديوار كوچه ها ميشه جستجوكردش آژير خطر و رفتن به پناهگاه اون زيرزميني كه پر آدم بود و منتظر اعلام وضعيت قرمز موندن يا روزهايي كه داييجون از جبهه ميومد هنوزم با صداي آهنگران تنها چيزي به ذهنم مياد حال و هواي نيمه دوم دهه شصته كه انگار از خاطر خيلي ها از جمله دايي پاك شده اون روزها تموم شد روزهاي ديگري اومد روزهايي كه با زهرا مي رفتيم مهد يا روزي كه خانم مربيمون با ما خداحافظي كرد، يه دوره بعد كه من خوب يادم مياد كه چه شيطنت ها كه نمي كرديم عالم و آدم از دست ما عاصي بودن منوپسرخالم ميثم كه طناب بيجارهاي مردم رو برميداشتيم تا باهاش بازي كنيم يا كمك كردن هر سال آخر تابستون به بابابزرگ تو برداشت برنج،استخر، ماهيگيري رفتن ،دريا و شنا وشيطان كوه وشيطان كوه ،تو پنجم ابتدايي زنگ قرآن باآقاي اسماعيلي(معلم قرآنمون) بهترين ساعت ما در هفته نه تنها تو مدرسه بلكه تو كل اوقاتمون بودهنوزم هر وقت يادم مياد بي اختيار خنده ام ميگيره كه با آقاي اسماعيلي قرآن رو جوك ميكرديم اون مطرب وار ميزد رو ميز و ما با آواز قرآن ميخونديم،جملات قرآن رو معني هاي علكي و خنده دار ميكرد يا اردو رفتنامون هر چقدر همدان واصفهان,هرجايي كه برم مثل اون سالها نميشه...نميشه كه نميشه

راهنمايي جشن تولد گرفتن براي آقاي ميرزايي معلم استثنايي عربي مون گرفته تا موشك پرت كردنامون تو عمامه آقاي سعيدي معلم روحاني درس ديني ، بنده خدا سال آخرقبل از بازنشستگي چقدر از سادگيش سو استفاده كرديم يا تو دبيرستان از خالي كردن باد تايرماشين آقاي فرهمند معلم ادبياتمون گرفته تا سر بسر مستخدم دبيرستان گذاشتن اون روزها كه حس و حال مدرسه نبود هر روز يه نقشه ميكشيديم تا دسته جمعي بزنيم بيرون از مدرسه تا خود خونه با بچه ها بگيم و بخنديم شايد هيچ آدم عاقلي اون همه راه رو پياده نمي اومد ولي ما اصلا متوجه طول راه نبوديم يا حرف از دماغ آقاي الياسي معاونمون بود يا شلوارِ سوراخ آقاي بابايي مديرمون يا لهجه ي خفن تركي آقاي اسكندري،يا زد وخورد آقاي خسروي معلم نقاشي مون با انبار دار مدرسه بخاطر به اصطلاح حقوق ما। خوب يادم مياد كه اون روز خواستيم بزنيم بيرون تصميم گرفتيم سر بسر سيستم برق كارگاه بگذاريم ديديم كسي جرات آب پاشيدن رو پست برق سه فازكارگاه رونداره پس تصميم گرفتيم كه تمام مهتابي هاي كارگاه رو كه بالاي 90 تا بود رويكي يكي شل كنيم كه مثلا بگيم سيم كشي مورد دار شده و بزيم بيرون حالا بعد كه چي ميشه ،آيا ميفهمن يا خر هستن به دََرَك، يادم هست كه ابوالحسني با اون قدش وقتي وسطهاي كار بود يه مهتابي از دستش در رفت منم كه زير صندلي هواشو داشتم مهتابي خورد به سرم بعد افتاد پايين شكست و كل عمليات با شكست مواجه شد دوباره همه رو دونه دونه سفت كرديم و مجبور شديم از آبدارخونه يه مهتابي كف بريم تا آقاي اويسي بويي نبره يا كشاورز كه از انباركلاس وسايل كف ميرفت و حق السكوت گرفتن هاي ما يا زنگ تفريح كه از مدرسه ميزديم بيرون به جاي يه ربع نيم ساعت بعد از خوردن زنگ مي اومديم يا روزهايي كه با محمد همتي ميرفتيم روي ايوون مدرسه تا دماوند رو ببينيم چقدر باشكوه و قشنگ بود اين چند ساله اينقدر ديگه هوا كثيف شد كه دماوند كه سهله تا ته خيابون رو هم نميشه ديد।آخ نگو اون روز امتحاني كه تقي زاده اومد و گفت كه آقا ورقه ها رو گذاشته تو كمد ميزش،اسدي قفل رو شكست و همه (حتي عروجي )نخونده فول شديم دعوا سر اين بود كه كي بيست نگيره چون اگر لو ميرفت پاي بيستي ها گير بود كه همون روز هم لو رفت و به بيست گرفتن و نگرفتن نرسيد چون لو نداديم نفري يه منفي گرفتيم ।نگهباني دادن هاي من كه آقاي شترگلو نياد چون امير داشت بالاي ميز ميزد و ميكوبيد وما هم دست ميزديم رقصهاي امير كه يكنواختي و خستگي كارگاه ودرسهاي من درآوردي آقاي اويسيِ به قول ما شترگلو رو ازتن بيرون ميكرد।
زنگ تفريح هايي كه با هم دور حوض مثل هميشه بي آب مدرسه مي نشستيم و از مسايل خودمون گپ ميزديم مي گفتيم و ميخنديديم.ليلا فروهر چي خونده سوزان روشن چي؟! ابي و سياوش قميشي كنسرت دادن ها!! ميتوني سي دي شوواسم بياريش؟ راستي آقاي الياسي با زنش دست به دست تو فلان خيابون رويت شده!!! گاهي اوقات هم با هم بحثمون ميشد و گاهي هم بحث به ايستادن جلوي در زنگ آخر مي انجاميد و يكم گردگيري و چند روز قهر ولي باز هواي همو داشتيم چون با هم دوست بوديم دوست نه همكلاسي، همديگر رو اين جوري كه بوديم قبول كرده بوديم .اون روزي كه با مشت زدم لب كشاورز رو جردادم، ميتونست كار دستم بده ولي گذشت كرد.بازي هاي پرسپوليس كه ميرفتيم استاديوم چه حال وهوايي داشت اون روزها باخت هاي پرسپوليس هم يه جورايي طعم بُرد ميدادراستي آقا رضاي عزيز،جانباز فداكاردفاع مقدس به( قول نازنين خانم مخ آزاد) ببخشيد كه بهت فيلم هاي اون ور آبي ميدادم . حال كردم كه اون روز با مشت زدم تو صورت آخونده كه كلاهش پخش آسفالت شد، دم آقا رضا و بابام گرم ،بيخيال بعدش. اسباب كشي و ماجراهاي خاص خودش حيف كه اين خونه هامون آپارتمانيه و مثل اون يكي حياط و باغچه نداره،ايوون نداره و همسايه هامون رو نميشناسيم . بگذريم، اصلا خيلي از اون آدمها رو ديگه نمي بينم ولي دور و نزديك ازبعضي هاشون خبر دارم كه خيلي ها از بچه ها خودشونو گرفتن و جمع جور كردن خيلي ها شون زن و بچه دارن ،مصطفي جون من كه چند وقت پيش ديدمش ولي اون منو نديد با سرعت از كنارم رد شد آخرش حدادي گيتار خريد كه هيچي تدريس ميكنه واسه خودش كلاسي داره، بعضي هاشون هم الان ديگه بين ما نيستن مثل مجيد اسلامي كه آخر با اون موتورش تصادف كرد و... مزه چاي هاي بعدازظهر خونه قبلي مون تو گرماي تابستون تو چله ي زمستون از يادم نميره همه خونواده دور هم جمع مي شديم به بهانه چاي با هم بوديم. شبهاي تابستون كه روي ايوون مي خوابيديم تا صبح ستاره هارو ميشمرديم نيم ساعت تو بيداري تا صبح تو خواب .از اون خونه كه رفتيم خاطرات خوب و بد زياد داشتم ولي اصلا برام مهم نبود چون نمي خواستم به ياد شون بيفتم.اينها خاطرات تقربيا خوبي بود كه خاطرات بد مدرسه خيلي بيشتر از اين مثلاً خوبهاش بود خاطرات بد يعني اينكه مال يه شهري نباشي و آدمهاش تحويلت نگيرن يعني تو كوچه بچه ها تو بازي ها راهت ندن همش بهت به چشم يه غريبه نگاه كنن همش منزوي باشي كسي دركت نكنه ان در اوج كودكي ونوجواني كه روح آدم حساس ترين مقطع رو داره و شخصيت انسان پايه گذاري ميشه يه دوره بعد از دبيرستان و دو سال علافي به اصطلاح دانشگاه به قول خودمون مهد خراب شده تو رشت خودمون بازم خاطرات خودشو داشت كه حوصله فكر كردن بهش رو هم ندارم،ندارم ميدونم كه تقريبا تموم زندگي رو پيش رو دارم. تا كجا بايد دويد يا رب بيچاره شدم. من كه ديگه خسته شدم، نا اميد نه،نشدم .خدمت كه برم ديگه از همه چيز آزادم ميتونم اگر خواستم اينجا نمونم تا مجبور نباشم كه با ديدن هر چيزي يا جايي خاطرات تلخ و شيرين گذشته واسم زنده بشه و جلوي چشمهام بياد البته كه ايران تموم وجود منه و اگر نتونم تو ايران كه زبون همه رو ميفهمم و همه همخون منن به جايي برسم جاي ديگه اي محاله. ولي ديگر تو موقعيتيم كه اگر نتونم مسئله رو حل كنم با دست دامن پاك كن بشم و صورت مسئله رو پاك كنم . بچه ها هر كجاييد دوستتون دارم دلم واسه همتون خيلي تنگ شده و ميشه راستي حسن جان رفتي نيشابور ديگه سراغي هم از غـفـ‌ّـارنمي گيري ؟پسر خوب چرا خط تو فروختي شماره خونتو به ما ندادي محمد هم كه تلفن نداره دلمون واست قد يه دنيا تنگه اگر هنوز اينجا روميخوني من شمارم همونه يا با من تماس بگير يا با مهران .hidden راستي نامزدت رو چيكا كردي و برادرش رو كه مي گفتي شبيه وحيده!!؟ بگذريم، از اين قصه ها خسته شدم وخيلي عوض شدم ولي بخدا عوضي نشدم به قول مادربزرگم: ديگه واسه خودت مردي شدي- ولي نه، دوست نداشتم اين قدر زود و نا محسوس با اون دوران خداحافظي كنم . من به عشق در اولين نگاه اعتقاد دارم.انگار قبلا هم اين رو گفتم. كاشكي مترسك نبودم مزرعه زندونم نبود، كاشكي يه اخم ساختگي اسير چشمونم نبود، پرنده هارو دوست دارم، وقتي مي آن كنارمن ،اما ميترسن ميپرن تا كه نشن شكار من. تازه همين الان بارون گرفته ،باد پنجره اتاق خواهرم رو داره بهم ميكوبه رفتم كه ببندم چشمم به آسمون افتاد. گرفته مثل دل من چون بعد ازچندين ماه دارم مثل اون موقع ها انريكو گوش ميكنم اونم كدوم آهنگشو...

All I need is a rhythm divine
Lost in the music, your heart will be mine
All I need is to look in your eyes
Viva la musica, say you'll be mine
Can you feel the passion?
Can you taste our love's sweet wine?
Join the dance and let it happen
Put tomorrow's cares right out of your mind
As the music draws you closer
And you fall under my spell …

تا بعد...

سكوت ؟چرا؟

2008-06-23T06:14:00.000-07:00

شايد همه ي ما از چيزي پناهنده باشيم تازه الان ميفهمم در مورد خيلي چيزها كه چيزي براي ترسيدن نيست،اين دنيايي كه بهش چسبيديم آبروهايي كه ازشون حفاظت ميكنيم قسمتي از يه چيز بزرگتر و بيشتره يا نه؟

وقتي دورو برم رو بيشترنگاه مي كنم(نه كه با چشم منظور تاًمله ) خيلي واضح اون اميد و شانس زندگي رو ميبينم چيزي كه به اين سادگي در اختيار ماست شايد قدرشو ندونيم قدر جووني رو،سلامتي رو،فراغت رو ،غنا رو و براي من از همه مهمتر عشق رو، حالا اين عشق كه ميگم نه به اون معنايي كه عامه ازش ياد ميكنن عشق به همه چيزاز خورشيدي كه هر روز صبح ميبينيم كه حداقل فرق روز و شب رو بهمون نشون ميده تا حتي اتفاقات كه شايد الان از اونها يكم با تلخي مي گذريم ।اموري كه ارزش مبارزه رو داره .ولي گاهي اوقات از زندگي سير ميشيم اين يه احساس لحظه و زود گذره (حداقل براي من) بهتره تو اين موقعيت ها به آرزوها و رويا هامون فكر كنيم ولو دست نيافتني باشه اين بار مثل عشق به اون معنايي عامه ازش ياد ميكنن.به آينده به گذشته كه كي بوديم ، چي بوديم كه از كجا هستيم چه كساني مارو دوست دارن واينكه چه كساني رو دوست ميداريم حتي اگر به قول مامان نيازي نباشه كه بهشون بگه چه كسايي به ما احتياج دارن .موندن ما يه گريزه تو هجوم نااميدي تو در اين هجوم ساكت يه حضور ناپديدي

2008-06-22T02:08:00.000-07:00

تو زندگي من لحظاتي پيش مياد به خدا خيلي متكي ام دقيقا اين لحظات همون لحظاتي ِ كه قبلش كه يه سري حوادث يا اتفاقات بخواد برام پيش بياد، به تنها چيزي كه فكر نمي كردم خدا بود و باز هم دقيقا همون لحظاتي ِ كه ازكمتر كسي كاري بر مياد يا اگر بر بياد مشخصه كه از طرف كي وظيفه داره آره با خودم روراستم به سر خودم كلاه نميگذارم.براي من كه خيلي پيش اومده براي شما چي؟يعني تا اون حدي ديگه هيچ شكي ندارم يكي(نفر) حتماً ميخواسته كه اين اتفاق بيافته انگار كه از قبل شايد مدتها قبل اين سناريو نوشته شده باشه كه براي مثال بعدش بگم شايد شانس آوردم يا اگر اين طور نمي شد ،اين طور نميشد.اصلا شما شانس رو چي تعريف مي كني ؟ تعريف من اينه : توجيحات اكثريت مردم در قبال اتفاقاتي كه درروزمَرِگي زندگي ما رخ ميدهد و به سبب كوچكترين عواملي كه از قدرت محاسبه ما خارج است يا بدون عامل و دليل و گاه تاثيرات كوچك و كوتاه مدت در ذهنيت ما بجاي ميگذارد و گاهي مسير زندگي را به قول بچه ها گفتني چي؟ 180 تا ميچرخونه. چند تا خوش شانسي كه تو زندگيتون اتفاق افتاده رو خواهشاً همين الان دوباره به خاطر بياريد و مثل هميشه با كلمات و جملات بازي نكنيد كه خودتون رو گول بزنيد مثلا بگيد: پسر عجب شانسي آوردم يا به خير گذشت. تو رو خدا يكم حداقل ايندفعه روش فكر كنيد.خوب، شك ندارم كه به نتيجه من رسيديد.منم فكر كردم كه چند دفعه برق منو نگرفته چند دفعه آبرووم رو حفظ كرده چند دفعه جونم رو از خطراتي كه نزديك بود چند دفعه از ... حفظ كرده اين خطراتيِِِ بود كه اولش رو ديدم ولي اتفاق نيافتاد نه هزاران باري كه نه دونستم و نه بروي خودم آوردم .همين امسال كه نزديك بود بد جوري اصلا فكرشو نمي كردم با ماشين خودمون تابلوي ديوار بشم ولي قضيه به يه شكستگي و كوفتگي رد شد .خدايي اگر هر كسي هم بود ميگفت كه معجزه شده.هر چند كه اين يكي ماشين هم مثل اون قبلي رفت صافكاري ولي به قول خودم پول برميگرده مياد ولي جون هرگز، يا گاهي اوقات با اينكه ميدونست مقصرم وبا اختيار خودم جلو رفتم باز بهم فرصت داد من حالا ميخوام داد بزنم خدا دوست دارم بيشتر از بيشتر دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم ولي حيف كه بعضي ها فكر ميكنن مشاعرم از دست دادم ولي اينجا و هرجا داد ميزنم تا همه بدونن